بهبهان شهر آیینه و آفتاب

چِت گُته آصفی که اُدَم کِلو مُکُنَه. اوف که اُدَم وقتی ای شعرایَ مِخونَه هوس میکا هَمی تِ وِسِط امتحانا ول کا بِشو بهبهو یه تلیت ماس بالنگ مُشتِ گا اَمِدِی که یخ توش کِردِه بِزه ته رگ.

تِ که بهبهونَ! ها دیمِ خوتَم! بره یه تلیت ماسی سی خوت دِرُس کا و ای شعربخون و جفت اوشی بُخا و حالِی بِبِه

سی تقی آصفی دعا کُنی

دوبیتی ها

بهارِندی دُوارتَه سُوزُبی باغ

لُرا یَه وَصل مَهرِن ماسو دوراغ

نِگارم تاکِه دَسِّی دا اَدَسَم

وُبیدَم یَه دِفینَه مِی تِنی داغ

تُووِسوش خَردِنی هِه ماس و بالِنگ

پیا دیمِی بُخو تا زی وُبه دِنگ

اَگِه دَرفِ پِتیشِت خواس بِلیسَه

بپا نَتکِه تِه او حینَه گُلو پِنگ

پوهیزِندی ای فَصلَه، های و هیهات

اَ ایسَّه هی کِمومبو پیرگ و کُرّات

تِه اَی اِمرو بِشَه ری ور خیابو

تِه رَه هر جا مِبینَه نادِه ذِرّات

پوهیزِندی اَ ایسِّه بُنگِ حُرِّه

صُبا میشو اَ اینجَه تا تِه کُرِّه

پُسَم جِی کِه بُشو سیم حُرّه اِسّو

تِه جا خُوسیدِه وُ هِی میدِه خُرِّه

زِمِسوندی، اَ سی نُشتامُو ایسَّه

صُبا یا شیربِرِنجِن یا هَریسَه

هَریسَه روغِنِ خَش اَی سرِی بو

اَ خوبی اَی تو بَه دَرفِی مِلیسَه

خُنِه هُمساده اِمرو  دُو وِتِندی

اَ پیل و مال و خونِه صُوبِتِندی

خُدایا سی کِه مایَم تاجِروبیم

بُگو مِی تا چِه روزی مُولِتِندی

خِطیرِ دوش مُل مُهدی گِرَی بی

اَ سی شُو خون رُهو دُوتِی زِرَی بی

صِبونَی پُوسری او یَه دو مَجمَه