امروز شعری رو از مرحوم مرتب براتون آماده کردم که از دفتری از ایشون استخراج شده که شاید بشه گفت اولین دفتر شعر چاپی (البته با ماشین نویس) بهبهانیه. حقیقتش من که خودم بعضی کلماتشو نفهمیدم. خوشحال می شیم اگه اون کلماتی رو که خودتون فکر می کنید احتیاج به توضیح داره رو تو نظراتتون واسمون شرح بدین. امیدارم خوشتون بیاد.

نونِ اُو زِدِه

نو اُو بِزِه نَمیتّی تلیت مِی نِمیفَهمَه

میمتِرسی وُبَه اینجِکِه خیت مِی نِمیفَهمَه

دوشوِ گِرو ماسِ عَلَف پیرکِ گِشیمو

هیش کس نِمیتو اِسِّه اَ سیت مِی نِمیفَهمَه

گوشتیش که وِلی بگ اَ تو داده نِه سی خَردِن

یَه گُمبِکِ پیندی و دولیت مِی نِمیفَهمَه

رفتم دو سه جا اِمرو و قَرضیشُ نِدادَم

مِم گو ایغِدَه مَرگِ تِه ریت مِی نِمیفَهمَه 

تِت اُرزو دوگزشاتِ که مینارِ سِرِت بُو

یا چادِر و دِلّاغِ دِویت مِی نِمیفَهمَه

امّا زِنِ حُوجی وُبیدِه عینِ فرنگی

هِرگِس نِمیکُه بِر دِگِه چیت می نِمیفَهمه

لُر میخُه اَگَر بَلبَل کَلگی دیمِ کُلخُنگ

ما گیرمُو نِمی دو وُبِلیت مِی نِمیفَهمَه